இட ஒதுக்கீடும் இயலாமையும்

ஒரு குத்துச்சண்டை வீரனுக்கு உடல் வலிமை மிகமுக்கியம். எதிராளியின் அடியைத்தாங்கும் உடல் வலிமையும் திருப்பி அடிக்கும் சக்தியும் அவனுக்கு அவசியம். இவைகள் அடிப்படை தகுதிகள் என்று மட்டுமே சொல்லலாம். மற்ற அனைத்து தகுதிகளும் (புத்திக்கூர்மை, விடாமுயற்ச்சி, சாதூர்யம், அதிர்ஷ்டம், போன்றவைகள்) இந்த அடிப்படையைத் தாண்டியே அமைகிறது.

ஒரு ஓட்டப்பந்தைய வீரனுக்கு பலமிக்க கால்கள் அவசியம். பொதுவாக நம் அனைவருக்கும் கால்கள் என்பது உண்டு. நன்றாக ஓடவும் முடியும். ஆனால் நம்மால் ஒரு ஓட்டப்பந்தையத்தில் வெற்றி பெற முடியுமா என்றால் சங்கடமான பதில் வரும்.

சாதாரண கால்களை ஒருவன் மிகச்சிறந்த பயிற்சியின் மூலம் பலமிக்கதாக மாற்றிக் கொள்ள முடியும். ஒரே சீரான சிறந்த பயிற்சியினை அனைவருக்கும் அளித்தாலும் அது ஒவ்வொருவரின் உடல் மற்றும் மனதைப் பொறுத்தே ஏற்றுக்கொள்ளப்படும்.

போராடத் துணிந்த, திறமையான, சுறு சுறுப்பான, தெளிவான சிந்தனையுடைய, உடல் வலிமையான, ஆரோக்கியமான, மன உறுதியுடைய, நேரத்தின் அருமையுனர்ந்த, பொறுப்பான குடிமக்கள்கள் ஒரு நாட்டிற்கு மிக அவசியம். அவர்களால்தான் ஒரு நாட்டை சீரான முன்றேற்றப்பாதையில் அழைத்துச் செல்லமுடியும்.

ஒரு நாட்டின் முன்றேற்றம் என்பது அந்நாட்டில் உள்ள அனைத்து தர மக்களின் முன்னேற்றத்தில்தான் ஏற்படவேண்டும். சமுதாயத்தில் பின்தங்கிய மக்களின் முன்னேற்றத்தில் நாம் கூடுதல் கவனம் செலுத்தவேண்டும். நமக்கு இதில் மாற்றுக்கருத்து இருக்கமுடியாது. அதே நேரத்தில் வேகமாக முன்னேறும் ஒருவனுக்கு தடை ஏற்படுத்திவிடக் கூடாது.

ஒரு பெரிய அணையைக் கட்டும்போது அல்லது ஒரு செயற்கைக்கோளை வடிவமைக்கும் போது அல்லது ஒரு சிக்கலான நுட்பமான மருத்துவ அறுவைச் சிகிச்சையின் போது, நாம் அனைவரும் எதிர்பார்ப்பது மற்றும் ஒத்துக்கொள்ளக் கூடியது அவைகளின் தரம். தரமான ஒரு வேலையை நிச்சயம் திறமையான ஒருவரால் அல்லது ஒரு திறமையான குழுவால் தரமுடியும்.

புரியும் படியே சொல்கிறேன். ஒரு பள்ளி வகுப்பில் முப்பது மாணவர்கள் படிக்கிறார்கள் என்று எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். அனைவரும் முதல் மதிப்பெண் வாங்குவதில்லை. பாடம் சொல்லிக்கொடுக்கும் ஆசிரியர் முதல் மாணவனுக்கும் கடைசி மாணவனுக்கும் ஒருவரே. நம் அரசாங்கம் ஒரு மாணவனை இட ஒதுக்கீடு என்ற பெயரில் ஒரு வகுப்பறைக்குள் அனுமதிப்பதுடன் ஒதுங்கிக்கொள்கிறது. திறமையில்லாமல் ஒருவன் இட ஒதுக்கீட்டின் உதவியுன் வகுப்பில் நுழையும் போது அவனால் மற்ற திறமைசாலிகளுடன் போட்டியிட முடியால் தவிக்க வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது. அரசாங்கம் இதை தவிர்க்க எந்ந முயற்சியையும் கடந்த அறுபது ஆண்டுகளில் செய்யவில்லை.

ஒருவனின் திறமை மேம்பட பல்வேறு சுற்றுப்புற காரணிகளை நாம் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும். அதை தவிர்த்து வெறுமனே பள்ளியிலோ அல்லது கல்லூரியிலோ ஒரு இடத்தை அவனுக்குக் கொடுப்பதனால் நாம் ஒன்றும் பெரிதாக சாதிக்க முடியாது.

மருத்துவத்துறையில் அல்லது பொறியியல் துறையில் இட ஒதுக்கீட்டின் மூலம் நுழையும் தகுதியற்ற ஒருவனால் அவனுக்கும் நம் நாட்டிற்கும் எத்தகைய நன்மையும் ஏற்படப்போவதில்லை. மாறாக ஒரு திறமையான மாணவனின் கல்விக் கனவை இது சிதைத்துவிடுகிறது. எத்தகைய பிரிவைச் சார்ந்த திறமையான மாணவர்களுக்கு எப்போதும் இட ஒதுக்கீடு தேவையே இல்லை.

ஒவ்வொருவருக்கும் சாதி மத மொழி இன பேதங்கள் கடந்து பல பல திறமைகள் உள்ளன. ஒருவனின் திறமைக்கும் தகுதிக்கும் கடின உழைப்புக்கும் உரிய கல்வியும் வேலை வாய்ப்பும் கிடைக்க வேண்டுமே ஒழிய அவனது ஜாதி மத மொழி அடிப்படையில் கிடைக்கக் கூடாது.

தற்பொழுது இட ஒதுக்கீடு என்பது கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, பாராளுமன்ற மற்றும் சட்டமன்ற தேர்தல்களில் கட்டாயமாக கடைபிடிக்கப்பட்டு வருகிறது. விரைவில் மகளிர் இட ஒதுக்கீடு என்பதும் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட உள்ளது.

இட ஒதுக்கீடு இல்லாமல் நம்நாட்டில் பெருவாரியாக உள்ள பின் தங்கிய மக்களை எப்படி முன்னேற்ற முடியும் என்பது நியாயமான கேள்வி. என்னைப் பொறுத்த வரை ஜாதி மதங்களை கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்புகளில் கட்டாயம் பயன்படுத்தக் கூடாது.

தற்பொழுது நம்நாட்டில் 6 முதல் 14 வயது வரை கட்டாயக் கல்வி உரிமைச்சட்டம் நடைமுறைப் படுத்தப்பட்டுள்ளது. மேலும் சமச்சீர் கல்வி முறையையும் தமிழ்நாடு அரசு விரைவில் அமுல்படுத்த உள்ளது. நாட்டில் உள்ள மக்களை பொருளாதாரத்தில் மிக முன்னேறிய, முன்னேறிய, பின்தங்கிய, மிகவும் பின்தங்கிய என்று நான்கு வகைகளாகப் பிரித்துக்கொள்ளவேண்டும். முதலில் இந்த நான்கு பிரிவுகளில் அனைத்து ஆரம்பப் பள்ளி மாணவர்களை வகைப்படுத்திக் கொள்ளவேண்டும். ஆரம்பக்கல்வி (ஒன்று முதல் ஐந்து வகுப்பு வரை) கற்கும் பொழுது மாணவர்களை மிக மோசம், மோசம், சுமார், நன்று, மிக நன்று என்று தரம் பிரித்துக்கொள்ள வேண்டும். நன்று மற்றும் மிக நன்று பிரிவுகளில் உள்ள மாணவர்களுக்கு ஆசிரியர்கள் அதிக அக்கரை செலுத்தவேண்டியதில்லை. ஆனால் மிக மோசம் மற்றும் மோசம் என்ற பிரிவுகளில் உள்ளவர்கள் விரைவில் படிப்பை கைவிடும் சாத்தியம் அதிகம். இப்பிரிவில் உள்ளவர்களின் தனிப்பட்ட மற்றும் குடும்ப குறைகள் மற்றும் பிரச்சணைகளுக்கு ஆசிரியர்கள் மற்றும் சிறப்பு பயிற்சி பெற்ற தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்களின் உதவியுடன் கூடுதல் கவனம் கொண்டு அவற்றைக் களைந்தால் அவர்களை ஆரம்பப் படிப்பு முடியும் தருவாயில் சுமார் பிரிவுற்குள் நகர்த்திக்கொண்டுவர முடியும். அரசாங்கம் அதிக அளவு நிதி மற்றும் திட்டங்களை இதற்குத் தயாரிப்பது அவசியம். ஆரம்பப் படிப்பு முடிந்தவுடன் உயர் நிலைக் கல்வியில் (ஆறு முதல் பத்து வகுப்பு வரை) மீண்டும் இதே போன்று வகைப்படுத்திகொண்டு செயல்பட்டால் மிக மோசம் மற்றும் மோசம் என்ற வகையில் உள்ள மாணவர்களை மேம்படுத்திவிட முடியும். மேல்நிலை வகுப்புகளுக்கு ஒருவன் வரும் போது அவன் நிறை குறைகள் ஆசிரியர்களிடமும் அம்மாணவர்களிடமும் தெளிவாக இருக்கும். அவன் திறமை மற்றும் தகுதிக்கேற்ப துறைகளை தெளிவாக தேர்ந்தெடுக்க உதவும்.

கல்வி நிறுவனங்கள் வர்த்தக நோக்கில் இல்லாமல் சேவை நோக்கில் செயல்படும்போது இது நிச்சயம் சாத்தியமாகும்.

எந்த ஒரு உயர் கல்வியிலும் (கல்லூரி பட்ட மற்றும் பட்ட மேற்படிப்புகளில்) ஒருவன் சேர அவனது திறமையை மட்டுமே கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். நம் நாட்டில் உள்ள அனைத்து கல்வி நிறுவனங்களுக்கும் அரசு இந்த உத்தரவை பிறப்பிக்க வேண்டும். பொருளாதாரத்தில் மிகவும் முன்னேறிய குடும்பத்திலிருந்து வரும் மாணவர்களின் கல்விக் கட்டணத்தை முழுவதும் அம்மாணவரையே சேர வேண்டும். முன்னேறிய குடும்பத்திலிருந்து வரும் மாணவர்களின் கல்விக் கட்டணத்தில் 25% அரசு மானியம் தரலாம். பின்தங்கிய குடும்பத்திலிருந்து வரும் மாணவர்களின் கல்விக் கட்டணத்தில் 50% முதல் 75% அரசு மானியம் தரலாம். மிகவும் பின்தங்கிய குடும்பத்திலிருந்து வரும் மாணவர்களின் கல்விக் கட்டணத்தை அரசே ஏற்றுக்கொள்ளலாம். மேலும் அரசு மாணவர்களுக்கு கல்விக் கடன் தடையின்றி சரியான நேரத்தில் கிடைக்க உத்திரவிட்டு கண்காணிக்க வேண்டும்.

கடந்த வாரங்களில் நாளிதழ்களில் வெளியான ஒரு செய்தி என்னை மிகவும் வருத்தமடையச் செய்துவிட்டது. அதாவது நமது அரசு பொறியியல் கல்வியில் சேர உள்ள குறைந்தபட்ட மதிப்பெண்னை 50% ஆக குறைக்க நடவடிக்கை எடுத்துள்ளது. இது திறமையற்ற பொறியியல் வல்லுநர்களை அதிக அளிவில் அல்லவா உற்பத்தி செய்துவிடும்.

அனைவரும் கல்வி கற்க வேண்டும் என்பதில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை. அனைவரும் தரமான கல்வி கற்க வேண்டும் என்பதே எனது ஆசை. அதைத் தர வேண்டியது அரசு மற்றும் கல்வி நிலையங்களின் கடமையும் கூட.

தரமான கல்வியினால் ஒரு தரமான சமுதாயத்தை உருவாக்க முடியும். ஒரு தரமான சமுதாயத்தால் நிச்சயம் ஒரு தரமான முன்னேறிய நாட்டை உருவாக்க முடியும்.

கல்வியில் மட்டுமல்ல இந்த நிலை. அரசாங்க வேலை வாய்ப்புகளும் அரசுத் துறைகளும் தற்பொழுதுள்ள இடஒதுக்கீட்டு முறையினால் பாழ்பட்டுக்கிடக்கிறது. திறமையான ஒருவனிடம் ஒப்படைக்கப்படும் ஒரு வேலை நிச்சயம் திறமையாக செய்து முடிக்கப்படும். செலவு செய்யப்பட்ட நேரமும் பணமும் நிச்சயம் வீண்போகாது. திறமையற்றவன் இடஒதுக்கீட்டின் மூலம் பெற்ற வேலையில் தரம் எப்படி இருக்கும் என்பதை சொல்லத் தேவையில்லை.

நமக்கு உடனடித் தேவை முடியும் என்ற முயற்சியும் சுறு சுறுப்பான உழைப்பும் மாறுபட்ட சிந்தனையுமே தவிர, வேண்டாம் இந்த பழாய்ப் போன ஓட்டுச் சார்ந்த இட ஒதுக்கீடு முறை.


குறிப்பு: உங்களுடைய கருத்துக்களை தவறாமல் பின்னூட்டத்தில் பதியவும்.

கனவே கலையாதே!

அமெரிக்காவில் இருந்து இன்று தான் சென்னை விமான நிலையத்தில் வந்து இறங்கி என் உடமைகளை அள்ளிக்கொண்டு வெளியே வந்தேன். வரிசையாக நின்றிருந்த ஆட்டோக்களில் முதலில் நின்றிருந்த ஆட்டோவில் ஏறி அமர்ந்த உடன் ஓட்டுநர் எங்கு செல்லவேண்டும் என்று கேட்டார். நான் சொன்னவுடன் மீட்டரைப்போட்டு ஆட்டோவை செலுத்தினார். சென்னை ஆட்டோவில் மீட்டரா? ஆச்சர்யம் விலகுவதற்குள் விமான நிலையம் கடந்து சாலையில் பயணம் தொடர்ந்தது. சாலையில் இருபுறங்களிலும் உயர்ந்து வளர்ந்த மரங்களுக்கு இடையிடையே அழகுச்செடிகள். காலை நேரத்து மெல்லியத் தென்றல் என் முகத்தில் பட்டு புத்துணர்ச்சியைக் கொடுத்தது. எங்கே போயின சாலையோரக் கடைகள்? மக்கள் நடப்பதற்கும் மிதிவண்டிப் பயணங்களுக்கும் வழிவிட்டுச் சென்றுவிட்டதோ? யோசனையுடன் முன்பக்க சாலையைப் பார்க்கும் போது சிவப்பு விளக்கிற்காக வண்டிகள் நின்றன. பக்கவாட்டுச் சாலையில் உள்ள வாகனங்கள் பச்சை விளக்கு எரிந்தவுடன் வரிசையாகச் சென்றன. வாகனங்களில் இருந்து வெளியேரும் கரும்புகையும் இரைச்சலும் வெகுவாக குறைந்திருப்பதாக உணர்கிறேன். ஓட்டுநர் என் எண்ணத்தை களைத்தார். அவர் ஒரு பட்டதாரி என்றும் இது அவரின் சொந்த வாகனம் என்றும் தற்பொழுதெல்லாம் நிம்மதியாக தொழில் செய்ய முடிவதாகவும் வருமானம் திருப்தியளிப்பதாகவும் கூறிக்கொண்டிருந்தார். அவரின் பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டே என் தேடலைத் தொடர்ந்தேன். அடுத்த சிவப்பு விளக்கிலும் என்னால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. இடம் வந்தவுடன் இறங்கி மீட்டர் காட்டிய தொகையை தந்து விட்டு "வழியில் ஒரு போக்குவரத்து காலவரையும் காணோமே" என்ற என் சந்தேகத்தை அவரிடம் கேட்டேன். திடீரென்று குலுங்கி நின்ற ஆட்டோ என் தூக்கத்தை கலைத்தது. சார் வழியில் அரசியல் ஊர்வலம். இதற்குமேல் போகமுடியாது இறங்கி நடந்து செல்லுங்கள் என்று கூறினார் ஓட்டுநர்.

என்னால் கனவென்று ஒதுக்கவோ ஒதுங்கவோ முடியவில்லை. எதற்கெடுத்தாலும் அரசியல்வாதிகளையும் அரசாங்கத்தையும் குறை கூறிக்கொள்ளும் நாம்மால் எதுவும் செய்ய முடியாதா?

சுய ஒழுக்கம், நேர்மை, கட்டுப்பாடு, கல்வி, உழைப்பு தான் ஒரு குடும்பத்திலும் பின் சமுதாயத்திலும் பின் ஒரு நாட்டிலும் பிரதிபலிக்கிறது. என்னைப் பொறுத்தவரை பெரும்பாலான சக மனிதர்களின் ஒழுக்கமும், கட்டுப்பாடும், நேர்மையும் தான் அம் மக்களை ஆளுபவர்களின் மூலம் வெளிப்படுகிறது. தனி மனிதனிடம் ஏற்படாத எந்த மாற்றமும் சமுதாயத்திலும் சரி நம்மை ஆள்பவர்களிடமும் சரி ஏற்பட வாய்ப்பே இல்லை. நம் தவறுகளையும் பிழைகளையும் அடுத்தவர் மேல் சுமத்தி பழக்கப்பட்டு வளர்ந்த நமக்கு இது உறைக்க சில காலங்கள் அல்லது சில பல தலைமுறைகள் கூட ஆகலாம்.

அசிங்கத்தை நடுவீட்டில் வைத்துவிட்டு நாறுகிறது குமட்டுகிறது என்பது போல் அல்லவா இருக்கிறது அரசியல்வாதிகளை விமர்சிப்பது. எதை எங்கு வைக்கவேண்டும் என்பதை நாம் தான் தீர்மானிக்கிறோம். மக்களால் மக்களுக்காக மக்களைக் கொண்டு நடத்தப்படுவதே நம் குடியரசு. நாமும் நம் மக்களும் பிச்சைக்காரர்களாக மாறியிருப்பதற்கு (இலவசங்களை சொல்கிறேன்) நாம் தான் காரணம். பிச்சைக்காரர்கள் இருக்கும் வரை இத்தகைய ஈகை உள்ளங்கள் (அரசியல்வாதிகள்) திருந்தப்போவதில்லை.

நான் இதுவரை மற்றவர்களை பாதிக்கும் ஒரு பொய் கூட சொன்னது இல்லை, ஒரு முறை கூட வாக்களிக்கத் தவறியதே இல்லை, லஞ்சம் கொடுத்ததில்லை, அரசாங்கத்தையும் சட்டத்தையும் ஒரு பொழுதும் ஏய்த்தது அல்லது ஏமாற்றியது இல்லை என்று உங்கள் மனசாட்சியைத் தொட்டு சொல்லுங்கள். நான் யாரையும் குறைசொல்ல வரவில்லை. நான் சொல்ல வருவது என்னவென்றால் எல்லாத் தவறுகளையும் நியாயப்படுத்தி வாழும் வாழ்க்கைக்கு நாம் தள்ளப்பட்டுள்ளோம் என்பதே.

ஒரு பஞ்சாயத்து தலைவர் தேர்தலுக்கு ஐந்து லட்சங்கள் வரை செலவு செய்யும் ஒருவரிடம் நேர்மையை எப்படி எதிர்பார்க்க முடியும்? பணியில் சேர பத்து லட்சங்கள் வரை செலவு செய்யும் ஒரு அரசு ஊழியரின் லஞ்சத்தை எப்படி ஒழிக்க முடியும்? பள்ளியில் நம் குழந்தைகளின் எல்.கே.ஜி. சேர்க்கைக்கு எழுபத்து ஐந்தாயிரம் ரூபாய் வரை நன்கொடை (லஞ்சத்தின் மறுபெயர்) அளிக்க முன்வரும் நம்மிடம் எங்கே நேர்மை?

தனி மனித ஒழுக்கத்தையும் நேர்மையையும் கட்டுப்பாட்டையும் கல்வியையும் விதைப்பதில் பெரும் பங்கு நம் கல்விக் கூடங்களுக்கு உண்டு. இன்று அவைகளின் சேவையும் நேர்மையும் கட்டுப்பாடுமே தனியார் கல்வி நிறுவனங்கள் பெருகிய பிறகு விவாதத்திற்கு உட்பட்டதாகிவிட்டது.

நான் எல்லா தனியார் பள்ளிகளையும் குறை கூறவில்லை. எங்கு அரசு நிர்ணயத்துள்ள கட்டணங்களில் தரமான கல்வி கிடைக்கிறதோ அவைகளை நாம் கட்டயாம் அங்கீகரிக்க வேண்டும்.

கடந்த பதினைந்து இருபது ஆண்டுகளில் தான் தனியார் கல்வி நிறுவனங்கள் பெருத்து விட்டன. இவற்றில் பல, சேவையை மறந்து பணம் சம்பாதிக்கும் தொழில் நிறுவனங்களாக உருமாறிவிட்டன. இவைகளின் கவர்ச்சி விளம்பரங்களில் நாம் மயங்கி வியாபாரத்திற்கு துணைபோய்விட்டோம். மக்களின் ஆதரவையும் அரசாங்கத்தின் ஆதரவையையும் இழந்து இன்று அரசு பள்ளிகள் பரிதாப நிலைக்கு தள்ளப்பட்டுவிட்டன. "மாடு இளைத்தாலும் கொம்பு இளைக்காது" என்பது பழமொழி. அரசாங்கப் பள்ளிகளில் மட்டுமே படித்த நம்மில் பலர் இன்று நல்ல நிலைமைகளில் தான் உள்ளோம். அரசாங்கப்பள்ளி என்னும் மாடு வேண்டுமானால் இன்று இளைத்திருக்கலாம் ஆனால் அவை உருவாக்கிய கொம்புகளாகிய நாம் இளைத்ததில்லை. அரசாங்கப் பள்ளிகளை மீட்டெடுப்பது அரசின் கடமை மட்டுமல்ல அது நம் ஒவ்வொருவரின் கடமையும் கூட.

தற்பொழுதுள்ள இளைய சமுதாயத்தில் உள்ள பெரும்பான்மையான குடும்பத் தலைவிகளில் 50% முதல் 60% பேர் வேலைக்குச் செல்லாமல் வீட்டிலிருந்து கொண்டு குடும்பங்களைச் சிறப்பாக நடத்தி வருகின்றனர். ஆனால் அவர்களில் பலர் சிறந்த இளநிலை அல்லது முதுநிலை கல்வி கற்றவர்கள். தெரிந்தோ தெரியாமலோ அவர்களின் அறிவு சரியான முறையில் பயன்படுத்தப்படாமலும் இருக்கிறது. இவர்களில் 5% முதல் 15% சதவீதம் பேர் தாராளமாக அவர்களின் நேரத்தையும் அறிவையும் ஒரு நாளைக்கு குறைந்தபட்சம் 2 அல்லது 3 மணிநேரம் அளிக்க தயாராக இருப்பார்கள் என்பது என் எண்ணம். இவர்கள் அருகில் உள்ள அரசாங்கப் பள்ளிகளில் அவர்களின் திறமைக்கும் தகுதிக்கும் ஏற்ப வகுப்புகள் எடுத்து அக்குழந்தைகளின் அறிவைப் பெருக்க உதவலாம். தன்னம்பிக்கை, கலை, வாழ்க்கைக் கல்வி போன்ற பல தேர்வுகள் சம்பந்தம் அல்லாத வகுப்புகள் கூட அவர்களையும் அவர்கள் படிக்கும் அரசு பள்ளிகளின் தரத்தையும் உயர்த்தும். நேரத்தை செலவிட முடியாதவர்கள் அவர்கள் படித்த அல்லது அருகில் உள்ள அரசு பள்ளிகளின் தேவையுணர்ந்து சிறு சிறு பொருளாதார உதவிகளை வழங்கலாம் அல்லது அப்பள்ளிகளில் படிக்கும் குழந்தைகளை ஊக்கப்படுத்தலாம். உதாரணமாக வெளிநாட்டில் வாழும் என்னைப்போல சில நண்பர்கள் சேர்ந்து எங்களது பகுதியில் உள்ள ஒரு அரசு பள்ளிக்கு ஒரு ஆசிரியரை நியமித்து மாத சம்பளத்தை நாங்கள் வழங்கி வருகிறோம். இந்த உதவி அப்பள்ளிக் குழந்தைகளுக்கும் அந்த ஆசிரியருக்கும் பேருதவியாக உள்ளது.

முக்கியமான மற்றொன்று. உங்கள் குழந்தைகளுக்கு தோல்விகளையும் பழக்குங்கள். எதார்த்தத்தை எடுத்துரையுங்கள். இன்றய தலைமுறையினர் பலர் தோல்விகளை எதிர்கொள்ள முடியாமல் தற்கொலைக்கு தயாராகின்றனர். இன்றைய செய்திகள் பல இதை உறுதி செய்கிறது. தேர்வில் தோல்வி, காதலில் தோல்வி போன்ற உணர்வுப் பூர்வமான தோல்விகள் இவர்களை எளிதில் தற்கொலையின் பக்கம் நகர்த்திச் சென்றுவிடுகிறது. நாம் ஒவ்வெருவரையும் ஒவ்வொரு வினாடியும் கவனித்துக் கொண்டிருக்க முடியாது. நாம் கொடுக்கும் அளவுக்கு அதிகமான செல்லம், வசதி வாய்ப்பை மீறி அவர்களுக்கு ஏற்படுத்தித் தரும் வசதிகள் அபாயகரமானது. குழந்தைகளை எதார்த்தத்தில் வளருங்கள். நல்ல பல புத்தகங்களை அவர்களுக்குப் பழக்குங்கள். கூட்டுக்குடும்ப முறை ஒழிந்து தனிக்குடும்ப ஒற்றைக் குழந்தை வளர்ப்பு முறையில், பெற்றோர் இருவரும் பணிக்குச் செல்லும் சூழ்நிலையில் வளரும் குழந்தைகளும் நல்ல நண்பர்கள் சிறந்த புத்தகங்களாகக் கூட இருக்கலாம்.

வல்லரசு என்பது மத்திய வங்கி வெளியிடும் வெற்றுத் தாள்களில் இல்லை. எல்லையில் குவித்திருக்கும் எண்ணிலடங்கா படைகளில் இல்லை. அது ஒவ்வொரு குடிமக்கள்களின் மனதில், அவர்களின் வாழ் வாதாரங்களில், நம்பிக்கையில், பங்களிப்புகளில் உள்ளது.

தோள்கொடுங்கள் தோழர்களே! எதிர்கால இந்தியா நம் கைகளில்!

-- லிங்கேஷ்.